Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. Akceptuję
15 Grudzień 2014

Komentarzy

Off
 Grudzień 15, 2014
 Off
Kategoria O językach obcych

Należy do grupy języków zachodnioromańskich z rodziny indoeuropejskiej. Spośród dużych języków romańskich język włoski jest najbliższy łacinie. Mówi nim ok. 70 mln ludzi mieszkających we Włoszech, w Szwajcarii, San Marino i innych. Języka włoskiego używa się też w byłych koloniach włoskich (Etiopia, Somalia) oraz w skupiskach emigrantów w obu Amerykach i w Australii.

Język włoski, podobnie jak wszystkie języki romańskie, wywodzi się z mówionej formy łaciny. Językiem urzędowym imperium rzymskiego była łacina pisana. Coraz dalsze odchodzenie formy ludowej, mówionej od standardu, spowodowało wykształcenie się języka protoromańskiego. Z niego powstały zarówno w Italii, jak i w innych krajach nowe języki. Łacina istniała nadal, równolegle, jako język elit wykształconych.

Powstanie pisanej formy ludowej łaciny wynikało z konieczności. Dokumenty sporządzane dla ludzi nie znających łaciny musiały być dla nich zrozumiałe. Samodzielna włoska literatura bierze swój początek w XIII wieku. Decydujący wpływ na język włoski i jego rozwój mieli wielcy włoscy twórcy. Dante, Petrarka i Boccaccio nazywani są trzema koronami włoskiej literatury.

Zróżnicowanie dialektów włoskich już w XVI wieku wywoływało dyskusje o formie języka. Rzeczywiste ujednolicenie języka włoskiego, a zwłaszcza jego formy mówionej, nastąpiło dopiero po zjednoczeniu narodowym. W XIX wieku wprowadzono w zjednoczonej Italii język oparty na dialekcie florenckim.

Poszczególne dialekty włoskie różnią tak bardzo między sobą, że w kilku przypadkach można by im nawet nadać status odrębnego języka.

Bezbłędną orientację w tym lingwistycznym labiryncie posiadają niewątpliwie nasi tłumacze języka włoskiego.

Comments are closed.