Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. Akceptuję
15 Grudzień 2014

Komentarzy

Off
 Grudzień 15, 2014
 Off
Kategoria O językach obcych

Należy do grupy języków południowosłowiańskich z rodziny indoeuropejskiej. Mówi nim ponad 13 mln ludzi, głównie w Serbii, Czarnogórze, Bośni i Hercegowinie i w innych krajach.

Podobieństwo języka serbskiego do chorwackiego i bośniackiego jest tak duże pod każdym względem (słownictwo, gramatyka), że Serbowie bez trudu mogą porozumiewać się z tym sąsiadami. Gdyby nie względy polityczne, mówiłoby się raczej o narodowej odmianie języka serbochorwackiego.

Język serbski istnieje dzisiaj głównie w dwóch wariantach wymowy: ekawskim (większość Serbii) i jekawskim ( Serbia południowo zachodnia i zachodnia oraz sąsiednie kraje). Niezależnie od wariantów wymowy mamy głównie do czynienia z dialektem sztokawskim.

Język serbski jest zapisywany zarówno cyrylicą, jak i alfabetem łacińskim. Użycie alfabetu zależy od różnych czynników geograficznych, politycznych, oraz od przeznaczenia tekstu (religijne i tradycyjne – cyrylica, nowoczesne – alfabet łaciński). Według prawa cyrylica jest oficjalnie używanym pismem, ale dopuszczalny jest też łaciński alfabet. W praktyce, w niektórych gazetach wymieszane są oba pisma, a na witrynach sklepowych widnieją napisy raz pisane cyrylicą, raz alfabetem łacińskim.

Język serbski wykształcił się z języka starocerkiewno słowiańskiego. Z biegiem czasu z tego prasłowiańskiego pnia wyrosły gałęzie ruska, bułgarska i serbska. Współczesny język serbski narodził się w XIX wieku po zerwaniu z tradycją cerkiewną i w oparciu o dialekt sztokawski.

Comments are closed.