Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. Akceptuję
15 Grudzień 2014

Komentarzy

Off
 Grudzień 15, 2014
 Off
Kategoria O językach obcych

Należy do grupy języków północnogermańskich z rodziny indoeuropejskiej. Mówi nim ok. 5 mln ludzi mieszkających w Norwegii.

W Norwegii zawsze występowała duża ilość dialektów. Skomplikowane ukształtowanie terenu, trudna komunikacja poprzez góry i doliny spowodowały, że dialekty były izolowane i rozwijały się niezależnie od siebie nawet jeśli odległości między nimi nie były znaczne. Innym czynnikiem, który miał wpływ na to, że nie wykształciła się jednorodna wymowa, było wielowiekowe panowanie Danii z duńskim, jako językiem urzędowym.

Taka dowolność wymowy ma swoją dobrą i złą stronę. Złą – bo trudniej jest się w całym kraju porozumiewać, a dobrą ? bo uczący się języka norweskiego nie musi pilnie ćwiczyć wymowy, norweskie ucho jest przyzwyczajone do odchyłek. Podobno najczęściej używanym norweskim zwrotem jest: „Hva sa du?” (co powiedziałeś?).

Język norweski posiada cztery formy, z których dwie posiadają status oficjalny:

– Bokm-l – język książkowy
– Nynorsk – nowonorweski
– Riksm-l – standardowy
– H-gnorsk – wysokonorweski, bardzo konserwatywny

Formy pierwsza i trzecia, nazywane dla uproszczenia „norsk” (norweski) są używane przez 88 do 90% ludności. Forma nowo norweska jest bliższa zachodnio skandynawskim językom farerskiemu i islandzkiemu. Używa jej 10-12% Norwegów.

Oba najczęściej używane warianty mają wiele wspólnego ze szwedzkim. Szwedzi, Norwegowie i Duńczycy są w stanie stosunkowo dobrze się porozumieć, przy czym Norwegowie lepiej rozumieją swoich rozmówców, niż Szwedzi i Duńczycy siebie nawzajem.

Comments are closed.