Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. Akceptuję
15 Grudzień 2014

Komentarzy

Off
 Grudzień 15, 2014
 Off
Kategoria O językach obcych

zyki chińskie, bo jest ich nawet kilkadziesiąt, należą do rodziny chińsko-tybetańskiej.

Chińskimi językami mówi dzisiaj około 1,2 miliarda ludzi mieszkających przede wszystkim w Chińskiej Republice Ludowej i na Tajwanie. W wielu krajach azjatyckich, ale też w Ameryce, istnieją liczne mniejszości chińskie. Oficjalnym językiem ChRL jest standardowy język mandaryński i mówiąc potocznie o języku chińskim, ten właśnie mamy na myśli. Język cesarskiej administracji oparty był na dialekcie północnym, a że ?mandaryn? to dawna europejska nazwa cesarskiego urzędnika, więc stąd wzięła się nazwa ?język mandaryński?.

Ogólnie można podzielić języki chińskie napółnocno- i południowochińskie. Różne formy językowe określane są według tradycyjnej chińskiej terminologii jako dialekty. Stopień ich zróżnicowania jest jednak tak duży, że według naszych kryteriów można by je kwalifikować jako odrębne języki. Charakterystyczne dla języków chińskich jest to, że mimo różne wymowy i gramatyki mają jedno pismo. Chińskie pismo stanowi swego rodzaju środek porozumiewania się między różnymi językami.

Władze Chińskiej Republiki Ludowej dążą do wprowadzenia w mowie języka standardowego. Ze szkół i mediów usuwane są inne języki i dialekty.

Najstarsze znane zabytki pisma chińskiego pochodzące z przed 2000 lat p.n.e. zapisane są właśnie pismem chińskim. Osobliwością chińskiego pisma jest to, że każdy morfem ma swój własny znak. Tak więc nawet podobnie brzmiące słowa są nie do pomylenia w piśmie.

Chińskie znaki, choć kojarzą się z czymś beznadziejnie trudnym, są pisane według określonych reguł, składają się z prostych elementów i są poza tym piękne.

Comments are closed.