Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. Akceptuję
15 Grudzień 2014

Komentarzy

Off
 Grudzień 15, 2014
 Off
Kategoria O językach obcych

Należy do południowosłowiańskiej gałęzi języków indoeuropejskich. Mówi nim około 7 milionów ludzi w Chorwacji, Bośni i Hercegowinie, a także w Słowenii i w innych krajach.

Język chorwacki bazuje na dialekcie nowo-sztokawskim, wykazując jednak wpływy innych dialektów. Podobieństwo do języków bośniackiego i serbskiego sprawia, ze rozmówcy bez problemu mogą się ze sobą porozumiewać. Z tego powodu wielu slawistów i socjolingwistów, przede wszystkim spoza byłej Jugosławii, jest zdania, że te języki mogą być odmianami wspólnego języka, który został nazwany serbochorwackim.

Pisany język chorwacki ma początki w IX wieku. Jednym z najważniejszych świadectw tego okresu jest „tablica z Baški” pochodząca z 1100 roku. Ta znaleziona w romańskiej kaplicy kamienna płyta nosi napis wykonany głagolicą. Jest to zapis fundacji tej kaplicy przez chorwackiego króla Dmitara Zwonimira. W średniowieczu teksty chorwackie pisano trzema alfabetami: alfabetem łacińskim, głagolicą (pierwszy alfabet słowiański) oraz cyrylicą chorwacką. Począwszy od XVI wieku zaczęło przeważać pismo łacińskie. Najstarsze dokumenty w języku chorwacki pochodzą z końca XIII wieku. Pierwszą książką napisaną całkowicie w dialekcie sztokawskim jest modlitewnik z roku ok. 1400. Z kolei pierwszą drukowaną południowosłowiańską książką jest mszał wydrukowany w 1483 roku.

Jeśli chodzi o teraźniejszość, w roku 1991 język chorwacki został definitywnie uznany za język samodzielny. Pojęcie „serbochorwacki” zostało uznane w Chorwacji za relikt wymuszonej językowej jedności dawnego systemu. Chorwaci podkreślają wszelkie różnice kulturowe i historyczne między językiem serbskim i chorwackim. Przywrócili nawet do oficjalnego użycia wiele słów-archaizmów z przed 1918 roku.

Comments are closed.